آردغلاتگندمنانویژه‌نامه غلات

دولت چگونه می‌تواند حمل و نقل ریلی را روی ریل تحول حرکت دهد؟

حمل و نقل ریلی یکی از شاخص‌های عمده توسعه یافتگی کشورها محسوب می‌شود و میزان خطوط موجود نسبت به جمعیت کشور از عواملی است که در طبقه بندی کشورها مورد توجه قرار می‌گیرد. در ایران، آمار حاکی از سهم محدود و اندک حمل ریلی در جا به جایی کالاهای اساسی دارد که با توجه به پتانسیل و مزیت‌های قابل توجه این شیوه حمل، ضرورت دارد که مسئولان بیش از پیش به این مقوله توجه داشته باشند.

مهندس رضایی، رئیس هیئت مدیره شرکت پارسیان ریل شرق، به واکاوی مهمترین چالش‌های عدم توسعه و رشد حمل ریلی در کشور و مزیت‌های نسبی این شیوه حمل پرداخته است.

 

چالش‌ها در حمل و نقل ریلی

به گفته رضایی یکی از مهم‌ترین چالش‌ها در حمل و نقل ریلی غلات، عدم وجود زیرساخت‌های مناسب است. برای حمل و نقل موثر و با کارآیی بالا، نیاز به خطوط ریلی، واگن‌های مخصوص غلات و تسهیلات بارگیری و تخلیه مناسب وجود دارد.

یکی از مسائل مهم در حمل و نقل ریلی غلات، توزیع وزن بار است. باید توزیع آن را به گونه‌ای انجام دهید که بار به طور یکنواخت و متوازن در روی خطوط ریلی قرار گیرد. عدم توازن بار می‌تواند منجر به عملکرد نامناسب و حتی خرابی واگن‌ها شود.

همچنین در حین حمل و نقل ریلی غلات، خطر آلودگی و تلفات ممکن است وجود داشته باشد. آلودگی می‌تواند ناشی از آلودگی محیطی باشد، مانند آلودگی آب و هوا یا آلودگی زمین، و یا ناشی از اشتباهات در عملیات بارگیری و تخلیه باشد. لذا، در صورت عدم رعایت استانداردهای مناسب، میزان تلفات و هدررفت غلات نیز افزایش خواهد یافت.

 

تأخیرها و نواقص در شبکه حمل و نقل ریلی

وی با اشاره به اینکه تأخیرها و نواقص در شبکه حمل و نقل ریلی می‌تواند یک چالش مهم باشد، گفت: مسائلی مانند عدم تأمین واگن‌های کافی، تعمیر و نگهداری ناقص خطوط ریلی و تسهیلات بارگیری و تخلیه، ممکن است باعث تأخیرها و نواقص در عملیات حمل و نقل شود.

از سوی دیگر، قوانین و مقررات مربوط به حمل و نقل ریلی غلات نیز می‌تواند یک چالش باشد. باید اطمینان حاصل کرد که تمامی قوانین و مقررات مربوطه رعایت شده و از راهنمایی‌های مربوط به بارگیری، تخلیه و حفاظت از محیط زیست پیروی شود. بنابراین حمل و نقل ریلی غلات مزایای زیادی دارد، اما برای رسیدن به عملکرد بهینه، باید به موارد فوق توجه کرده و چالش‌ها و مشکلات مربوطه را مدیریت کرد.Top of Form

بسته پیشنهادی برای توسعه حمل ریلی در کشور

وی درباره راهکارهای توسعه حمل ریلی در کشور گفت: تخصیص منابع مالی می‌تواند بهبود زیرساخت‌ها و افزایش کارایی حمل و نقل را تسهیل کند.

علاوه بر این، دولت می‌تواند مشوق‌های مالی و غیرمالی را ارائه کند تا سرمایه‌گذاران خصوصی و شرکت‌های حمل و نقل به تقویت زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی ترغیب شوند. برای مثال تشویق‌هایی مانند تسهیلات وام، کاهش مالیات و حفاظت قانونی می‌تواند برای جذب سرمایه و توسعه زیرساخت‌های ریلی موثر باشد.

مهندس رضایی با تاکید بر همکاری دولت با بخش خصوصی برای توسعه حمل ریلی گفت: دولت می‌تواند همکاری و شراکت با بخش خصوصی را ترویج دهد. این همکاری می‌تواند شامل اعطای قراردادهای عمومی-خصوصی برای توسعه و بهره‌برداری از خطوط ریلی و تسهیلات مربوطه باشد.

همچنین دولت می‌تواند فرآیند مجوزدهی را ساده‌تر و شفاف‌تر کند تا سرمایه‌گذاران و شرکت‌های حمل و نقل بتوانند به راحتی مجوزهای لازم را برای توسعه زیرساخت‌های ریلی دریافت کنند. این اقدام می‌تواند تسریع در فرآیند توسعه زیرساخت‌ها و جذب سرمایه را تسهیل کند.

از سوی دیگر، اهمیت به توسعه و گسترش شبکه حمل و نقل ریلی در سراسر کشور توسط دولت از اهمیت فراوانی برخوردار است که این موضوع شامل توسعه خطوط ریلی جدید، اتصال به نواحی صنعتی و کشاورزی، بنادر و ایجاد ارتباطات موثر با دیگر شبکه‌های حمل و نقل می‌شود.

 

در کنار این مشوق‌ها، دولت باید به نظارت مستمر بر پیاده‌سازی سیاست‌ها، ارزیابی عملکرد و اصلاح‌های لازم توجه کند تا از تقویت زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی در کشور بهره‌وری بیشتری حاصل شود.

برگ برنده حمل ریلی نسبت به حمل جاده‌ای چیست؟

 

مهندس رضایی در ادامه درباره مزیت‌های نسبی حمل ریلی در مقایسه با حمل جاده‌ای گفت: حمل و نقل ریلی به طور کلی سوخت کمتری نسبت به حمل جاده‌ای مصرف می‌کند. برای مثال قطارها، به عنوان وسیله نقلیه بزرگ ، توانایی حمل بار بیشتر و در نتیجه به تعداد کمتری سفر نیاز دارند.

از سوی دیگر، با توجه به مصرف سوخت کمتر، حمل و نقل ریلی نیز منجر به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود. با ترجیح حمل و نقل ریلی بر جاده‌ها، ترافیک جاده‌ای کاهش یافته و انتشار CO2 و آلاینده‌های دیگر نیز به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد.

وی با اشاره به اینکه حمل و نقل ریلی توانایی حمل بار حجیم‌تر و بیشتری را دارد، گفت: توانایی حمل بار و انتقال کالاهای متنوع توسط واگن‌های قطار در مقایسه با حمل کامیونی به مراتب بسیار بیشتر است و این قابلیت به شرکت‌ها و تولیدکنندگان امکان می‌دهد تا بارهای خود را در حجم بالا به صورت یک جا حمل کنند.

علاوه بر این، حمل و نقل ریلی از مشکلات ترافیکی شهری که ممکن است در حمل و نقل جاده‌ای وجود داشته باشد، کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد. قطارها معمولاً به صورت مجزا در خطوط ریلی حرکت می‌کنند و به تدریج از ترافیک شهری جدا می‌شوند. همچنین حمل و نقل ریلی می‌تواند در بهداشت حمل کالا تأثیر مثبتی داشته باشد. از آنجایی که بارها در واگن‌ها قرار می‌گیرند و نیازی به تماس مستقیم با راننده و رانندگان ندارند، ریسک آلودگی و نشر عفونت در ارتباط با حمل و نقل ریلی کاهش می‌یابد.

با توجه به این مزایا، تقویت حمل و نقل ریلی در برابر حمل و نقل جاده‌ای می‌تواند به بهره‌وری بیشتر و کاهش تأثیرات منفی بر محیط زیست و اقتصاد منجر شود.

وضعیت بنادر کشور

وی در ادامه درباره وضعیت بنادر کشور در بحث تجهیز و دسترسی به حمل ریلی اظهار کرد: بنادر ایران در برخی موارد در بخش زیرساخت‌های حمل و نقل برای اتصال به شبکه راه‌آهن دارای کمبودهایی هستند. برای مثال برخی بنادر فاقد خطوط ریلی مستقیم برای دسترسی به شبکه ریلی کشور هستند که این موضوع منجر به کاهش حجم حمل و نقل ریلی در این بنادر می‌شود.

از سوی دیگر، برخی بنادر ایران فاقد تجهیزات حمل و نقل مناسب برای انتقال بارها “به و از” قطارها هستند که این کمبود تجهیزات منجر به کاهش کارآیی و کاهش ظرفیت حمل و نقل ریلی خواهد شد.

محدودیت‌ها در زیرساخت‌های حمل و نقل

وی با اشاره به اینکه برخی بنادر ایران ممکن است محدودیت‌هایی در زیرساخت‌های حمل و نقل داشته باشند، گفت: این محدودیت‌ها مانع از اتصال مستقیم بین بنادر و خطوط ریلی می‌شود. به عنوان مثال، نبود کریدورهای حمل و نقل مناسب برای انتقال بارها از بنادر به خطوط ریلی می‌تواند مشکلاتی را در دسترسی به حمل و نقل ریلی ایجاد کند. همچنین برخی بنادر ایران ممکن است به دلیل عدم هماهنگی و همکاری کافی با سازمان راه‌آهن، نتوانند به طور موثر با شبکه ریلی کشور ارتباط برقرار کنند که این موضوع باعث کاهش کارایی حمل و نقل ریلی و مشکلات در تسهیل حمل و نقل بارها شود.

کمبود تجهیزات حمل ریلی در بنادر بوشهر و انزلی

به طور کلی، کمبودهای بنادر ایران در بحث تجهیز و دسترسی به حمل ریلی می‌تواند به محدودیت‌های زیرساختی، کمبود تجهیزات و عدم هماهنگی با سایر شرکت‌ها و سازمان‌های مرتبط برگردد. این موارد می‌توانند باعث محدود شدن ظرفیت حمل و نقل ریلی در بنادر ایران شده و مشکلاتی را در دسترسی به حمل و نقل ریلی ایجاد کنند. به عنوان مثال بندر بوشهر و بندر انزلی در این زمره محسوب می‌شوند.

بنابراین دولت می‌تواند سرمایه‌گذاری بیشتری در زیرساخت‌های حمل و نقل، به ویژه زیرساخت‌های ریلی  همچون ساخت و توسعه خطوط ریلی، تجهیزات حمل و نقل مناسب، و ایجاد کریدورهای حمل و نقل موثر در بنادر انجام دهد.

وی در خاتمه اذعان کرد: دولت می‌تواند تلاش کند تا هماهنگی و همکاری بین بنادر و شرکت راه‌آهن را تقویت کند. این مقوله شامل ارتباط و همکاری مؤثر در زمینه برنامه‌ریزی حمل و نقل بارها و انتقال بارها بین بنادر و شبکه ریلی است. علاوه بر این، تسهیل و تسریع فرآیند انتقال بار و ساده‌سازی مراحل انتقال بارها از گمرکات و بنادر و کاهش میانگین زمان حمل و نقل ریلی بارها بخش دیگری از وظایف دولت تقویت حمل ریلی است.

همچنین دولت می‌تواند برای جذب سرمایه خصوصی در حوزه حمل و نقل ریلی، تسهیلات و تشویقاتی را فراهم کند. این می‌تواند شامل ارائه تسهیلات مالی، تخفیفات مالیاتی، و ارائه قراردادهای مناسب برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی باشد.

چالش‌ها در حمل و نقل ریلی

به گفته رضایی یکی از مهم‌ترین چالش‌ها در حمل و نقل ریلی غلات، عدم وجود زیرساخت‌های مناسب است. برای حمل و نقل موثر و با کارآیی بالا، نیاز به خطوط ریلی، واگن‌های مخصوص غلات و تسهیلات بارگیری و تخلیه مناسب وجود دارد.

یکی از مسائل مهم در حمل و نقل ریلی غلات، توزیع وزن بار است. باید توزیع آن را به گونه‌ای انجام دهید که بار به طور یکنواخت و متوازن در روی خطوط ریلی قرار گیرد. عدم توازن بار می‌تواند منجر به عملکرد نامناسب و حتی خرابی واگن‌ها شود.

همچنین در حین حمل و نقل ریلی غلات، خطر آلودگی و تلفات ممکن است وجود داشته باشد. آلودگی می‌تواند ناشی از آلودگی محیطی باشد، مانند آلودگی آب و هوا یا آلودگی زمین، و یا ناشی از اشتباهات در عملیات بارگیری و تخلیه باشد. لذا، در صورت عدم رعایت استانداردهای مناسب، میزان تلفات و هدررفت غلات نیز افزایش خواهد یافت.

 

تأخیرها و نواقص در شبکه حمل و نقل ریلی

وی با اشاره به اینکه تأخیرها و نواقص در شبکه حمل و نقل ریلی می‌تواند یک چالش مهم باشد، گفت: مسائلی مانند عدم تأمین واگن‌های کافی، تعمیر و نگهداری ناقص خطوط ریلی و تسهیلات بارگیری و تخلیه، ممکن است باعث تأخیرها و نواقص در عملیات حمل و نقل شود.

از سوی دیگر، قوانین و مقررات مربوط به حمل و نقل ریلی غلات نیز می‌تواند یک چالش باشد. باید اطمینان حاصل کرد که تمامی قوانین و مقررات مربوطه رعایت شده و از راهنمایی‌های مربوط به بارگیری، تخلیه و حفاظت از محیط زیست پیروی شود. بنابراین حمل و نقل ریلی غلات مزایای زیادی دارد، اما برای رسیدن به عملکرد بهینه، باید به موارد فوق توجه کرده و چالش‌ها و مشکلات مربوطه را مدیریت کرد.Top of Form

 

بسته پیشنهادی برای توسعه حمل ریلی در کشور

وی درباره راهکارهای توسعه حمل ریلی در کشور گفت: تخصیص منابع مالی می‌تواند بهبود زیرساخت‌ها و افزایش کارایی حمل و نقل را تسهیل کند.

علاوه بر این، دولت می‌تواند مشوق‌های مالی و غیرمالی را ارائه کند تا سرمایه‌گذاران خصوصی و شرکت‌های حمل و نقل به تقویت زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی ترغیب شوند. برای مثال تشویق‌هایی مانند تسهیلات وام، کاهش مالیات و حفاظت قانونی می‌تواند برای جذب سرمایه و توسعه زیرساخت‌های ریلی موثر باشد.

مهندس رضایی با تاکید بر همکاری دولت با بخش خصوصی برای توسعه حمل ریلی گفت: دولت می‌تواند همکاری و شراکت با بخش خصوصی را ترویج دهد. این همکاری می‌تواند شامل اعطای قراردادهای عمومی-خصوصی برای توسعه و بهره‌برداری از خطوط ریلی و تسهیلات مربوطه باشد.

فرآیند مجوزدهی

همچنین دولت می‌تواند فرآیند مجوزدهی را ساده‌تر و شفاف‌تر کند تا سرمایه‌گذاران و شرکت‌های حمل و نقل بتوانند به راحتی مجوزهای لازم را برای توسعه زیرساخت‌های ریلی دریافت کنند. این اقدام می‌تواند تسریع در فرآیند توسعه زیرساخت‌ها و جذب سرمایه را تسهیل کند.

از سوی دیگر، اهمیت به توسعه و گسترش شبکه حمل و نقل ریلی در سراسر کشور توسط دولت از اهمیت فراوانی برخوردار است که این موضوع شامل توسعه خطوط ریلی جدید، اتصال به نواحی صنعتی و کشاورزی، بنادر و ایجاد ارتباطات موثر با دیگر شبکه‌های حمل و نقل می‌شود.

در کنار این مشوق‌ها، دولت باید به نظارت مستمر بر پیاده‌سازی سیاست‌ها، ارزیابی عملکرد و اصلاح‌های لازم توجه کند تا از تقویت زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی در کشور بهره‌وری بیشتری حاصل شود.

برگ برنده حمل ریلی نسبت به حمل جاده‌ای چیست؟

 

مهندس رضایی در ادامه درباره مزیت‌های نسبی حمل ریلی در مقایسه با حمل جاده‌ای گفت: حمل و نقل ریلی به طور کلی سوخت کمتری نسبت به حمل جاده‌ای مصرف می‌کند. برای مثال قطارها، به عنوان وسیله نقلیه بزرگ ، توانایی حمل بار بیشتر و در نتیجه به تعداد کمتری سفر نیاز دارند.

از سوی دیگر، با توجه به مصرف سوخت کمتر، حمل و نقل ریلی نیز منجر به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌شود. با ترجیح حمل و نقل ریلی بر جاده‌ها، ترافیک جاده‌ای کاهش یافته و انتشار CO2 و آلاینده‌های دیگر نیز به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد.

وی با اشاره به اینکه حمل و نقل ریلی توانایی حمل بار حجیم‌تر و بیشتری را دارد، گفت: توانایی حمل بار و انتقال کالاهای متنوع توسط واگن‌های قطار در مقایسه با حمل کامیونی به مراتب بسیار بیشتر است و این قابلیت به شرکت‌ها و تولیدکنندگان امکان می‌دهد تا بارهای خود را در حجم بالا به صورت یک جا حمل کنند.

علاوه بر این، حمل و نقل ریلی از مشکلات ترافیکی شهری که ممکن است در حمل و نقل جاده‌ای وجود داشته باشد، کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد. قطارها معمولاً به صورت مجزا در خطوط ریلی حرکت می‌کنند و به تدریج از ترافیک شهری جدا می‌شوند. همچنین حمل و نقل ریلی می‌تواند در بهداشت حمل کالا تأثیر مثبتی داشته باشد. از آنجایی که بارها در واگن‌ها قرار می‌گیرند و نیازی به تماس مستقیم با راننده و رانندگان ندارند، ریسک آلودگی و نشر عفونت در ارتباط با حمل و نقل ریلی کاهش می‌یابد.

با توجه به این مزایا، تقویت حمل و نقل ریلی در برابر حمل و نقل جاده‌ای می‌تواند به بهره‌وری بیشتر و کاهش تأثیرات منفی بر محیط زیست و اقتصاد منجر شود.

تجهیز و دسترسی به حمل ریلی

وی در ادامه درباره وضعیت بنادر کشور در بحث تجهیز و دسترسی به حمل ریلی اظهار کرد: بنادر ایران در برخی موارد در بخش زیرساخت‌های حمل و نقل برای اتصال به شبکه راه‌آهن دارای کمبودهایی هستند. برای مثال برخی بنادر فاقد خطوط ریلی مستقیم برای دسترسی به شبکه ریلی کشور هستند که این موضوع منجر به کاهش حجم حمل و نقل ریلی در این بنادر می‌شود.

از سوی دیگر، برخی بنادر ایران فاقد تجهیزات حمل و نقل مناسب برای انتقال بارها “به و از” قطارها هستند که این کمبود تجهیزات منجر به کاهش کارآیی و کاهش ظرفیت حمل و نقل ریلی خواهد شد.

وی با اشاره به اینکه برخی بنادر ایران ممکن است محدودیت‌هایی در زیرساخت‌های حمل و نقل داشته باشند، گفت: این محدودیت‌ها مانع از اتصال مستقیم بین بنادر و خطوط ریلی می‌شود. به عنوان مثال، نبود کریدورهای حمل و نقل مناسب برای انتقال بارها از بنادر به خطوط ریلی می‌تواند مشکلاتی را در دسترسی به حمل و نقل ریلی ایجاد کند. همچنین برخی بنادر ایران ممکن است به دلیل عدم هماهنگی و همکاری کافی با سازمان راه‌آهن، نتوانند به طور موثر با شبکه ریلی کشور ارتباط برقرار کنند که این موضوع باعث کاهش کارایی حمل و نقل ریلی و مشکلات در تسهیل حمل و نقل بارها شود.

کمبود تجهیزات حمل ریلی در بنادر بوشهر و انزلی

به طور کلی، کمبودهای بنادر ایران در بحث تجهیز و دسترسی به حمل ریلی می‌تواند به محدودیت‌های زیرساختی، کمبود تجهیزات و عدم هماهنگی با سایر شرکت‌ها و سازمان‌های مرتبط برگردد. این موارد می‌توانند باعث محدود شدن ظرفیت حمل و نقل ریلی در بنادر ایران شده و مشکلاتی را در دسترسی به حمل و نقل ریلی ایجاد کنند. به عنوان مثال بندر بوشهر و بندر انزلی در این زمره محسوب می‌شوند.

بنابراین دولت می‌تواند سرمایه‌گذاری بیشتری در زیرساخت‌های حمل و نقل، به ویژه زیرساخت‌های ریلی  همچون ساخت و توسعه خطوط ریلی، تجهیزات حمل و نقل مناسب، و ایجاد کریدورهای حمل و نقل موثر در بنادر انجام دهد.

وی در خاتمه اذعان کرد: دولت می‌تواند تلاش کند تا هماهنگی و همکاری بین بنادر و شرکت راه‌آهن را تقویت کند. این مقوله شامل ارتباط و همکاری مؤثر در زمینه برنامه‌ریزی حمل و نقل بارها و انتقال بارها بین بنادر و شبکه ریلی است. علاوه بر این، تسهیل و تسریع فرآیند انتقال بار و ساده‌سازی مراحل انتقال بارها از گمرکات و بنادر و کاهش میانگین زمان حمل و نقل ریلی بارها بخش دیگری از وظایف دولت تقویت حمل ریلی است.

همچنین دولت می‌تواند برای جذب سرمایه خصوصی در حوزه حمل و نقل ریلی، تسهیلات و تشویقاتی را فراهم کند. این می‌تواند شامل ارائه تسهیلات مالی، تخفیفات مالیاتی، و ارائه قراردادهای مناسب برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های حمل و نقل ریلی باشد.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا