اتصال راه‌آهن بندر چابهار؛ راهکار ارتقای ظرفیت زیرساخت حمل‌ونقل و رونق کریدور شمال و جنوب ایران

عدم اتصال راه‌آهن در بندر چابهار، فرصت سوزی تجاری!

از آنجا که کریدورهای شمال و جنوب ایران، ضعف زیرساختی بسیاری دارند، از جایگاه و موقعیت آن‌ها نمی‌توان بهره مطلوب را گرفت. نخستین بندر بزرگ ورودی کشور، بندر چابهار است که با درفت بالا و پهلوگیری کشتی‌های با تناژ بالا، دارای بزرگ‌ترین درفت است و همچنین محدودیت‌های بین‌المللی این بندر را تهدید نمی‌کند، اما متأسفانه خط راه‌آهن ایران به بندر چابهار متصل نیست.

محمدعلی مقدسی، مدیر ارشد بازاریابی و ارتباطات گروه ادمیرال با بیان مطلب بالا در گفت‌وگو با خبرنگار نگاشته اظهار کرد: متصل نبودن کریدور جنوب به شمال، علاوه بر این‌که فرصت بهره‌گیری بهینه را از موقعیت بنادر ورودی ایران را از بین می‌برد، بلکه به افزایش قیمت تمام‌شده کالا منجر می‌شود و در این صورت به دلیل نبود رقابت‌پذیری در بازار بین‌الملل، صادرکننده ضرر می‌کند. همچنین به دلیل افزایش فاصله دریایی، هزینه حمل دریایی نیز افزایش پیدا می‌کند.

عملکرد راه‌آهن کشوری می‌تواند بهبود یابد

مقدسی افزود: در واقع از طریق خط راه‌آهن می‌توان به‌راحتی کریدور شمال و جنوب را به یکدیگر متصل و در تجارت ایران تحول عظیمی ایجاد کرد. ایجاد کریدورها مهم‌ترین زیرساخت توسعه اقتصادی یک کشور می‌باشند.

اهتمام به اتمام خط ریلی راه آهن چابهار به خط راه آهن کشوری می‌تواند دستاورد عظیمی در این زمینه ایجاد نماید.

تحول اقتصادی و تجاری کشور با اتصال کریدور جنوب به شمال

مدیر ارشد بازاریابی و ارتباطات ادمیرال تصریح کرد: در صورت اتصال خط راه‌آهن بندر چابهار، وضعیت اقتصادی کشور ما بهبود می‌یابد و با اتصال به مرزهای شمالی ایران همچون سرخس و اینچه‌برون می‌تواند بازار CIS را تحت تأثیر قرار دهد، چون کشورهای حوزه CIS در حوزه بازرگانی و حمل‌ونقل شرایط جغرافیایی خاصی را دارند. همچنین کشورهای مشترک‌المنافع می‌توانند از این کریدور بهره‌مند شود. روسیه به‌عنوان پهناورترین کشور دنیا، در قسمت فوقانی کریدور شمال به جنوب ایران قرار دارد و حمل‌ونقل ریلی و جاده‌ای حرف اول را در روسیه می‌زند؛ بنابراین چنانچه بنادر ما با خط راه‌آهن به آن متصل نشود؛ مسیر چین-تبت (شرق به غرب) فعال‌تر می‌شود.

تقویت حمل و نقل دریایی کشور با تقویت کریدورها

وی افزود: در صورتی‌که به طور کلی کریدورهای کشور تقویت شود، سهم به‌سزایی در تقویت حمل دریایی به دلیل واردات کالا به صورت گسترده توسط کشورهای همسایه ایران و همچنین حوزه CIS می‌تواند به همراه داشته باشد، که این مهم می‌تواند به افزایش آمار حمل کانتینری کشور منجر شود. همچنین تمامی روش‌های حمل زمینی (جاده‌ای و ریلی) را تقویت می‌نماید. در این راستا مسیرهای تجاری با زمینه حمل دریایی جان تازه‌ای می‌گیرد و حمل ترکیبی در کشور به جایگاه واقعی خود نزدیک‌تر می‌شود.