اختلال خوردن چیست و تا چه حد جدی است؟

تجاری سازی کاهش وزن

اختلال خوردن چیست و تا چه حد جدی است؟ امروزه رسانه‏ های اجتماعی مختلف تناسب اندام را از بعد سلامتی آن خارج کرده‏اند و به آن شکلی تجاری بخشیده‏اند. همین تجاری سازی باعث شده است که افراد بسیاری کاهش وزن را به عنوان یک ارزش در نظر بگیرند و تصوری که از بدن خود دارند با واقعیت متضاد باشد. چنین عواملی می‏تواند منجر به بروز اختلالات غذایی شود که شاخه‏ای بسیار جدی از بیماری‏های روانی و جسمی هستند.

اختلالات غذایی بیماری‏های جسمانی و روانی شدید اما قابل درمانی هستند که می‏توانند تمامی افراد را مبتلا کنند. در حالی که هیچ کس دلیل اصلی این اختلالات غذایی را نمی‏داند، اما احتمال می‏رود که شرایط بیولوژیکی، روانی و اجتماعی-فرهنگی بر این اختلال تأثیر گذار باشد.

اختلالات غذایی انواع مختلفی دارند، اما دو دسته اصلی وجود داند که بیشترین افراد مبتلا در یکی از این دو دسته قرار می‏گیرند.

آنورکسیا (Anorexia) نوعی از اختلال خوردن

آنورکسیا به کاهش وزن بسیار شدید و مشکل در نگه داشتن وزن بر اساس اختلال خوردن اطلاق می‏شود. این افراد تصوری که از بدن خود دارند بسیار متفاوت از واقعیت است و معمولا در تلاش هستند تا با کم کردن کالری دریافتی خود به وزن دلخواه خود برسند. این بیماری معمولا در سنین نوجوانی آغاز می‏شود اما امروزه افراد در هر سنی به آن مبتلا می‏شوند.

برای تشخیص آنورکسیا موارد زیر باید وجود داشته باشد:

• کم کردن کالری دریافتی به اندازه‏ای که کاهش وزن شدید و غیر طبیعی رخ دهد
• ترس شدید از اضافه وزن با وجود کمبود وزن
• انکار شرایط بحرانی کمبود وزن و اصرار بر کاهش بیشتر آن

البته اختلال خوردن ممکن است در افرادی که کمبود وزن ندارند نیز وجود داشته باشد اما نشانه‏های ظاهری کمتری داشته باشد. آنورکسیا منجر به عوارض شدیدی می‏شود که زندگی فرد مبتلا را تهدید می‏کند. اختلال الکترولیت‏های بدن و یا ایست قلبی از جمله عوامل مرگ ناگهانی این بیماران است.

بولیمیا (Bulimia) نوعی از اختلال خوردن

بولیمیا نوع دیگری از اختلالات خوردن است که بیمار مبتلا پس از خوردن بیش از حد، اقدام به بالا آوردن می‏کند تا اضافه غذای خورده شده جذب بدن نشود. برای تشخیص بولیمیا موارد زیر باید وجود داشته باشد:

• دوره ‏های ریزه خواری شدید که یا به صورت خوردن حجم زیادی از غذا (بیشتر از چیزی که مردم عادی در همان شرایط و فاصله زمانی می‏خورند) هستند و یا احساس بی ارادگی در برابر خوردن و احساس این که خوردن غیر قابل توقف است.
• رفتار جبرانی برای پرخوری مانند استفراغ عمدی، استفاده از مسهل، رژیم و ورزش شدید برای جلوگیری از اضافه وزن
• ریزه ‏خواری و رفتار جبرانی به صورت تقریبا نرمال حداقل هفته‏ای یک بار و به مدت سه ماه
• توجه بیش از حد به وزن و تبدیل شدن آن به یکی از بزرگ‏ترین دغدغه‏های زندگی فرد
• افزایش و کاهش وزن مداوم و قابل توجه

پرخوری و سپس جبران آن به شدت سیستم گوارش را تحت تأثیر قرار می‏دهد و باعث برهم خوردن عملکرد نرمال آن و آسیب به دیگر ارگان‏های بدن نیز می‏شود.

چه افرادی بیشتر در معرض ابتلا به اختلال خوردن هستند:

• سابقه خانوادگی: مطالعات نشان می‏دهد افرادی که یکی از فامیل درجه یک آن‏ها مبتلا به یکی از انواع اختلال خوردن بوده است، ریسک بالاتری در ابتلا به این بیماری دارند.
• سابقه رژیم گرفتن: گرفتن رژیم‏های لاغری یا چاقی و هرگونه روش‏های کنترل وزن احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش می‏دهد.
• دیابت نوع اول: بر اساس تحقیقات جدید، تقریبا یک چهارم از زنانی که به دیابت نوع اول مبتلا هستند نوعی از اختلال خوردن را تجربه خواهند کرد.

درمان:

درمان این نوع از اختلال خوردن بسته به شدت آن متفاوت است، در برخی از بیماران که خطر مرگ آن‏ها را تهدید می‏کند بستری دربیمارستان اولین قدم در درمان است. در بیماران با شدت کمتر مراجعه مکرر به بیمارستان و تحت درمان بودن در منزل از بهترین موارد درمانی است. در هر صورت این بیماری نیاز به درمان توسط تیم پزشکی و روانشناسی دارد.